اثر بخشی آموزش تنظیم هیجان بر ناگویی هیجانی و افکار منفی تکرار شونده پرستاران شیفت شب

مقدمه باتوجه به نقش مشکلات روانشناختی در پرستاران شیفت شب، ضروری است تا ضمن شناسایی این عوامل، نسبت به درمان آنها اقدام نمود: هدف پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی آموزش تنظیم هیجان بر ناگویی هیجانی و افکار منفی تکرار شونده پرستاران شیفت شب انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه گواه و مرحله پیگیری ۳ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی پرستاران بیمارستان امام شهر ساری در سال ۱۴۰۳ بودند. از بین آنها ۳۰ نفر (۱۴) مرد و ۱۶ زن به روش نمونه گیری هدفمند به عنوان نمونه پژوهش انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش ۱۵) نفر) و گروه گواه (۱۵ نفر)، گمارده شدند. افراد گروه آزمایش مداخله تنظیم هیجان را در ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای به صورت گروهی، دریافت کردند. جهت جمع آوری اطلاعات از پرسشنامههای آلکسی تیمیا تورنتو - ۲۰ بگبی) و همکاران (۱۹۹۴) و افکار منفی تکرار شونده مکاوی و همکاران (۲۰۱۰) استفاده شد. دادههای پژوهش با استفاده از آزمون تحلیل واریانس، مکرر تحلیل شد. یافتهها با توجه به نتایج پژوهش در نمره های متغیر نارسایی هیجانی و مولفههای آن شامل؛ دشواری در شناسایی، احساسات دشواری در توصیف احساسات و تفکر عینی و متغیر افکار منفی تکرار شونده با توجه به اثر اصلی مراحل زمانی اثر اصلی مداخله روان درمانی تنظیم هیجان و همچنین اثر تعاملی مراحل زمانی با مداخله روان درمانی تنظیم هیجان تفاوت معناداری مشاهده شد (۰/۰۱>P). نتیجه گیری آموزش تنظیم هیجان بر کاهش ناگویی هیجانی و افکار منفی تکرار شونده پرستاران شیفت شب دارای اثر بخشی و کارایی بود.

Keywords:

آموزش تنظیم , هیجان ناگویی , هیجانی افکار منفی تکرار شونده پرستاران