اثر بخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر شفقت به خود نوجوانان دارای اختلال اضطراب فراگیر

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر بخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر شفقت به خود نوجوانان دارای اختلال اضطراب فراگیر انجام شد. این پژوهش به شیوه ی نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون و پس آزمون اجرا شد. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل ۱۵۰ نوجوان دختر دارای اختلال اضطراب فراگیر مراجعه کننده به ۵ کلینیک مشاوره و روانشناختی در سال ۱۴۰۳ در شهر تهران بودند که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۴۰ نوجوان به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی جایگزین در دو گروه آزمایش (۲۰) نفر و کنترل (۲۰) نفر گمارده شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه و مقیاس شفقت به خود ریف وکیز-SCS) و مصاحبه تشخیصی برای اختلال اضطراب فراگیر بود. برای تحلیل دادهها از آزمون آماری تحلیل کوواریانس تک متغیری استفاده شده است. یافتهها نشان داد که آموزش درمان شناختی رفتاری در افزایش شفقت به خود در نوجوانان دختر دارای اختلال اضطراب فراگیر در شهر تهران موثر بوده. بنابراین پیشنهاد میشود درمان شناختی رفتاری برای افزایش توانایی افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر در مواجهه با چالشها و موقعیتهای دشوار زندگی استفاده شود.

Keywords:

درمان شناختی رفتاری , شفقت به خود , اختلال اضطراب فراگیر , نوجوانان