اثر بخشی گروه درمانی شناختی رفتاری بر افسردگی و بهزیستی روانشناختی مادران دارای کودک با اختلال طیف اوتیسم

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی گروه درمانی شناختی رفتاری بر افسردگی و بهزیستی روانشناختی مادران دارای کودک با اختلال طیف اوتیسم انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی مادران دارای کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم مراجعه کننده به مراکز تخصصی درمانی شهر بیرجند در سال ۱۴۰۳ بود. از میان این، جامعه با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند تعداد ۴۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل هر گروه ۲۰ نفر قرار گرفتند. هردو گروه ابتدا به ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه افسردگی بک (BDI-II) و مقیاس بهزیستی روانشناختی ریف (PWB) پاسخ دادند و سپس گروه آزمایش تحت گروه درمانی شناختی رفتاری ویلدرموت (۲۰۰۸) به مدت ۹ جلسه ۶۰ الی ۹۰ دقیقه (ای قرار گرفتند. در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. تحلیل دادهها با استفاده از نرم افزار ۲۶-SPSS و روش آزمون تحلیل کواریانس چند متغیره (MANCOVA) انجام شد. نتایج نشان داد که مداخله گروهی شناختی رفتاری به طور معناداری منجر به کاهش افسردگی و بهبود بهزیستی روانشناختی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد. این نتایج نشان دهنده ی اثر بخشی درمان شناختی رفتاری در بهبود وضعیت روانشناختی مادران دارای کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم است.

Keywords:

گروه درمانی شناختی رفتاری , افسردگی , بهزیستی روانشناختی , اختلال طیف اوتیسم