مدلسازی تخلیه انبوه جمعیت در مقیاس بزرگ با استفاده از ترکیب روش های تحلیل فضایی و مدلسازی الگوریتمی در یک کلان شهر پس از زلزله

برنامه ریزی برای تخلیه اضطراری جمعیت های متراکم شهرها چالش بزرگی است که در دهه ی اخیر کشورهای مختلف جهان بعد از بروز سوانح مختلف و تحت تاثیر قرار گرفتن جمعیت های انبوه مطرح شده که در آن هدف اصلی جابه جایی مردم از نقاط با پتانسیل و احتمال خطر بالا به مقاصد امن در سریعترین زمان و امن ترین مسیرهای ممکن است، غیرقابل کنترل شدن رفتارها و عملکرد جمعیت در مقیاس انبوه، عدم برنامه ریزی مناسب و کاربردی جهت مواجه با بحران های در مقیاس بسیار بزرگ، عدم عملکرد کامل زیرساختها در مقیاس بزرگ و اندرکنش حوادث پس از زلزله به صورت سلسله وار و همزمان از جمله قطعی برق، آب، گاز، انسداد کامل یا بخشی از راهها در اثر ریزش آوار، قطع شدن جریانهای حیاتی شهری تحت تاثیر ریزش و تخریب پل در تقاطع های غیرهمسطح و بسیاری از معضلات مثل تئوری ماشه عمل می کنند و پشت سر رخ خواهند داد لذا فرصت تصمیم گیری از مدیران در مواجه با انبوه معضلات و مشکلات در زمان بحران گرفته می شود. تخلیه شهر تهران در صورت رخداد زلزله با بررسی فلسفه تخلیه جمعیت مورد بررسی و مدلسازی فضایی و الگوریتمی قرار گرفته و پس از مدلسازی در نرم افزار متلب حداقل طول مسیر که می بایست توسط تخلیه کنندگان پیموده شود با الگوریتم VRP،MDVRP و الگوریتم کلونی مورچگان مدلسازی شد و حداقل زمان تخلیه کل شهر در صورت رخداد سانحه با ابعاد وسیع در دو حالت تخلیه متمرکز از مرکز موقعیتی جمعیتی شهر تهران و مراکز جمعیتی مناطق 22 گانه بدست آمد که نتایج حاصل از آن نشان می دهد تخلیه کل جمعیت تهران در شرایط عدم ازکارافتادگی مسیرهای اصلی به سمت 11 خروجی اصلی شهر تهران با فرض قرار داشتن پناهگاه های بزرگ (مگاشلتر) در 15 کیلومتری مسیرها و تخلیه مردم به سمت آنها بیش از 42 ساعت در بهینه ترین حالت به طول خواهد انجامید و عملا تخلیه با شرایط موجود میسر نمی باشد لذا پیشنهاد گردید از روش هایی از قبیل جریان متضاد (Contra Flow) جهت افزایش ظرفیت عبوری استفاده گردد.

Keywords:

تخلیه جمعیت , زیرساختهای حیاتی , زلزله , فلسفه تخلیه , مدلسازی فضایی و الگوریتمی