پیش بینی گرایش به خودکشی بر اساس احساس تنهایی و انزوای اجتماعی با نقش واسطه ای شکست عاطفی

هدف از انجام این پژوهش، پیش بینی گرایش به خودکشی بر اساس احساس تنهایی و انزوای اجتماعی با نقش واسطه ای شکست عاطفی در بین جوانان شهرستان دهدشت در سال ۱۴۰۴ بود. این پژوهش به روش پیمایشی و به صورت توصیفی-تحلیلی انجام گرفت. جامعه آماری شامل جوانان شهرستان دهدشت بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده، ۴۰۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد احساس تنهایی (UCLA)، انزوای اجتماعی (۱۸ سوالی)، شکست عاطفی (راس) و گرایش به خودکشی (مهرابی) جمع آوری شد و با نرم افزارهای SPSS و Smart-PLS و از طریق مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل گردید. یافته ها نشان داد که احساس تنهایی و انزوای اجتماعی به طور مستقیم و غیرمستقیم (با نقش واسطه ای شکست عاطفی) با گرایش به خودکشی رابطه معناداری دارند. ضرایب مسیر مستقیم احساس تنهایی (۲۸/۰) و انزوای اجتماعی (۳۲/۰) با گرایش به خودکشی معنادار بود. همچنین، شکست عاطفی با ضریب مسیر ۴۱/۰ بر گرایش به خودکشی تاثیر داشت. نقش واسطه ای شکست عاطفی در رابطه بین احساس تنهایی و گرایش به خودکشی (۱۴/۰) و نیز در رابطه بین انزوای اجتماعی و گرایش به خودکشی (۱۶/۰) تایید شد. متغیرهای پژوهش ۲/۴۲ درصد از واریانس گرایش به خودکشی را تبیین کردند. نتایج این پژوهش نشان می دهد که احساس تنهایی، انزوای اجتماعی و شکست عاطفی از عوامل مهم پیش بینی کننده گرایش به خودکشی در جوانان هستند. توجه به این متغیرها در طراحی برنامه های پیشگیری و مداخلات روانشناختی می تواند در کاهش گرایش به خودکشی موثر باشد.

Keywords:

گرایش به خودکشی , احساس تنهایی , انزوای اجتماعی , شکست عاطفی , جوانان