اثر آموزش مهارت حل مسئله بر تاب آوری مادران دارای کودک اوتیسم

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر آموزش مهارت حل مسئله بر تاب آوری مادران با کودک اوتیسم بود. روش پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی مادران کودکان دارای اوتیسم شهر کرمانشاه بودند که جهت دریافت خدمات در سال ۱۴۰۳ به سازمان بهزیستی مراجعه کرده بودند. ۳۰ نفر از مادران کودکان دارای اوتیسم با روش نمونه گیری در دسترس وارد مطالعه و در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) به شیوه تصادفی گمارش شدند. ابزار پژوهش شامل مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) و برنامه مداخله آموزش مهارت حل مسئله بود. داده های پژوهش به شیوه تحلیل کوواریانس چند متغیری و یک متغیری با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۳ تجزیه و تحلیل شد. یافته ها نشان داد که بین مادران کودکان دارای اوتیسم گروه های آزمایش و کنترل حداقل از لحاظ یکی از متغیرهای وابسته (مولفه های تاب آوری) تفاوت معنی داری وجود دارد (۰۰۰۱/۰p< و ۷/۱۷F=). می توان نتیجه گرفت که آموزش مهارت حل مسئله موجب افزایش تاب آوری مادران کودکان دارای اوتیسم شده است.

Keywords:

مهارت حل مسئله , تاب آوری , اوتیسم , مادران