تاثیر رویکرد کلاس معکوس بر تقویت مهارت های حل مساله و خود راهبری در دانشجویان علوم پزشکی در دوره آموزش آناتومی

سابقه و هدف: با توجه به چالش های متعدد موجود در محیط های بالینی، تقویت مهارت های حل مسئله و خودراهبری در دانشجویان ضروری است. روش کلاس معکوس به عنوان یک رویکرد آموزشی فعال، پتانسیل بهبود این مهارت ها را دارد. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر کلاس معکوس بر توسعه توانایی های حل مسئله و خودراهبری در دانشجویان کارشناسی، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع نیمه تجربی مداخله ای (آموزشی) با گروه کنترل بود. پنجاه دانشجوی کارشناسی ترم اول به دو گروه مساوی تقسیم شدند. گروه کنترل که آموزش سنتی مبتنی بر تدریس استاد را دریافت کردند و گروه مداخله که آموزش با رویکرد کلاس معکوس داشتند. هر دو گروه برنامه آموزشی یکسان و منابع مشابه داشتند. در ابتدای ترم، پرسشنامه های توانایی حل مسئله و خودراهبری بین دانشجویان توزیع شد تا وضعیت اولیه ثبت شود و پس از پایان مداخله آموزشی، مجددا داده ها جمع آوری شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد حل مسئله و خودراهبری جمع آوری و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که میانگین نمره کل توانایی حل مسئله در گروه کلاس معکوس از۷/۴ ± ۱۰۶/۴ در ابتدای ترم به ۷ ± ۹۰/۹ در پایان ترم افزایش یافت (۰/۰۰۱>P)، در حالی که در گروه کنترل تغییر معنی داری مشاهده نشد (۰/۱۲P=). میانگین نمره کل خودراهبری در گروه کلاس معکوس از ۱۳/۹ ± ۱۱۴/۸ به ۴ ±۱۶۹/۸ افزایش یافت (۰/۰۰۱>P)، در حالی که در گروه کنترل تفاوتی معنی دار نداشت (۰/۴۵P=). هم چنین میانگین نمرات امتحان نهایی در گروه کلاس معکوس به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود (۲/۴۶ ± ۱۷/۲۸ در برابر ۲/۱۹ ± ۱۵/۳۲، ۰/۰۰۶=P). استنتاج: روش کلاس معکوس نیازهای دانشجویان را با تسهیل فعالیت های تعاملی پشتیبانی کرده و فرصت های بیش تری برای توسعه توانایی های حل مساله و خودراهبری فراهم می آورد.

Keywords:

flipped classroom , problem-solving , self-leadership , student , laboratory science , کلاس معکوس , حل مساله , خودراهبری , دانشجو