مقایسه اثربخشی آموزش حضوری و ترکیبی (حضوری-آنلاین) بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان پس از همه گیری کووید۱۹

این پژوهش با هدف ارزیابی و مقایسه اثربخشی دو مدل اصلی آموزش پس از بحران کووید-۱۹، یعنی آموزش کاملا حضوری و آموزش ترکیبی بر میزان پیشرفت تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. دوره پاندمی جهانی یک شکاف آموزشی و اختلال بی سابقه ای در نظام های آموزشی ایجاد کرد، و بازگشت به روال عادی یا پذیرش مدل های نوین، نیازمند شواهد تجربی قوی برای تصمیم گیری های آتی است. این مطالعه با اتخاذ رویکردی کمی و با بهره گیری از طرح پژوهش شبه آزمایشی، جامعه دانش آموزی را در دو گروه مداخله (آموزش ترکیبی) و گروه کنترل (آموزش حضوری) مورد بررسی قرار داد. ابزار اصلی گردآوری داده ها شامل آزمون های استاندارد شده پیش آزمون و پس آزمون برای سنجش میزان کسب دانش و مهارت ها، و همچنین تحلیل نمرات مستمر در طول دوره مورد مطالعه بود. روش تجزیه و تحلیل داده ها شامل آمار توصیفی و آزمون های استنباطی نظیر تحلیل واریانس یک طرفه (ANOVA) برای مقایسه میانگین ها و آزمون های همبستگی برای بررسی نقش متغیرهای تعدیل کننده بود. فرضیه اصلی تحقیق بر این مبنا استوار بود که تفاوت معناداری در میزان پیشرفت تحصیلی بین دو گروه وجود دارد. یافته ها ضرورت بازنگری در طراحی برنامه های درسی را مورد تاکید قرار داده و راهکارهایی عملی برای ادغام موثر عناصر آنلاین و حضوری در چارچوب های آموزشی رسمی پس از بحران ارائه می دهد.

Keywords:

آموزش ترکیبی , آموزش حضوری , پیشرفت تحصیلی , کووید-۱۹ , یادگیری پساپاندمی