تجربه های معلمان از استفاده عملی هوش مصنوعی در فرایند تدریس–یادگیری

این مقاله به بررسی جامع و عمیق تجربه های عملی معلمان نظام آموزشی در استفاده از فناوری های هوش مصنوعی (AI) در بستر تدریس–یادگیری می پردازد. با توجه به رشد سریع نفوذ هوش مصنوعی در حوزه های مختلف آموزشی، درک چگونگی به کارگیری این ابزارها از دیدگاه کاربران اصلی، یعنی معلمان، ضروری است. این پژوهش با هدف مستندسازی و تحلیل روایات و مشاهدات واقعی معلمان در استفاده از هوش مصنوعی در طراحی آموزشی، اجرای کلاس، ارزشیابی، ارائه بازخورد و مدیریت کلاس انجام شده است. هشت بخش مستقل این مقاله به بررسی ابعاد مختلف این تجربه ها اختصاص یافته اند، از تبیین مفاهیم و انگیزه ها گرفته تا چالش های فنی، اخلاقی و دلالت های سیاستی. نتایج نشان می دهد که معلمان، با وجود اشتیاق اولیه، در مواجهه با ابزارهای پیچیده، نیاز به آموزش های تخصصی و ملاحظات اخلاقی پیرامون حریم خصوصی و سوگیری الگوریتمی با موانعی روبه رو هستند. با این حال، گزارش ها حاکی از افزایش توانایی معلمان در شخصی سازی آموزش و کاهش بار کارهای تکراری به واسطه هوش مصنوعی است. این مطالعه بر اهمیت ارائه چارچوب های عملی و حمایت های سیستمی برای ادغام موثر هوش مصنوعی در عملکردهای روزمره آموزشی تاکید می کند.

Keywords:

کلمات کلیدی: هوش مصنوعی در آموزش , تجربه معلم , تدریس شخصی سازی شده , ارزشیابی دیجیتال , مدیریت کلاس , طراحی آموزشی , اخلاق هوش مصنوعی.