تحلیل رابطه علی میان سبک های فرزندپروری با نقش میانجی انگیزش تحصیلی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

خانواده به عنوان نخستین نهاد اجتماعی، نقشی حیاتی در شکل گیری شخصیت و الگوهای رفتاری کودکان ایفا می کند. هدف این پژوهش بررسی تاثیر سبک های فرزندپروری (مقتدرانه، مستبدانه، سهل گیرانه و مسامحه کار) بر دو متغیر وابسته کلیدی یعنی انگیزش تحصیلی و پیشرفت درسی است. با تکیه بر نظریه “خودتعیین گری” دسی و رایان و مدل “سبک های فرزندپروری” دیانا بامریند، این مقاله استدلال می کند که سبک مقتدرانه با ارضای نیازهای روانی اساسی (خودمختاری، شایستگی و ارتباط)، بالاترین سطح انگیزش درونی و پیشرفت تحصیلی را پیش بینی می کند. در مقابل، سبک های مستبدانه و سهل گیرانه با تضعیف این نیازها، منجر به کاهش انگیزش یا سوق دادن آن به سمت انگیزش بیرونی و افت عملکرد تحصیلی می شوند.

Keywords:

سبک های فرزندپروری , انگیزش تحصیلی , پیشرفت درسی , بامریند , نظریه خودتعیین گری , خودکارآمدی.