هنجارسازی مقیاس ذهن آگاهی در تدریس

هدف پژوهش حاضر انطباق و اعتبارسنجی مقیاس ذهن آگاهی در تدریس در بین معلمان ایرانی بود. پژوهش حاضر از لحاظ گردآوری داده ها در دسته پژوهش های همبستگی قرار داشت. جامعه پژوهش حاضر را معلمین مقاطع تحصیلی شهر تهران، مشهد و شیراز در سال ۱۴۰۲-۱۴۰۳ تشکیل می دادند . ۳۵۲ نفر به روش نمونه گیری گلولهبرفی انتخاب شدند. باهدف بررسی روایی همگرا، روابط میان دو ابزار آگاهی توجه ذهنی و عملکرد بازتابی مورد بررسی قرار گرفت. داده های توسط نسخه ۴.۲.۳ زبان برنامه نویسی آر مورد تحلیل قرار گرفتند. بررسی نتایج تحلیل عاملی اکتشافی نشان می دهد که عامل یکم و دوم به ترتیب همان مولفه های درون فردی و میان فردی در نسخه اصلی ابزار هستند. کلیه خرده مقیاس ها از ضرایب آلفا (بین ۷۳/۰ و ۷۴/۰) و امگا (۸۲/۰ و ۸۳/۰) مناسبی برخوردار هستند. تحلیل عاملی تاییدی نیز نشان داد عوامل ساختار نهایی دارای همگونی درونی ۷۲/۰ تا ۷۳/۰ برای ضریب آلفا و ۷۸/۰ تا ۸۳/۰ برای امگا می باشند. با توجه به ویژگی های روان سنجی قابل قبول نسخه فارسی، می توان از این پرسشنامه در پژوهش های مرتبط با فرایند تدریس، تعامل معلم و دانش آموز، و ارتقاء کیفیت آموزش در جامعه معلمان ایرانی بهره گرفت

Keywords:

ذهن آگاهی , ذهن آگاهی درتدریس , هنجارسازی , معلمین