مقایسه روش های ارزیابی سنتی و نوین در مدارس

تحول در نظام های آموزشی جهان، پارادایم های سنجش و اندازه گیری را نیز دستخوش تغییرات بنیادین کرده است. گذر از رویکردهای رفتارگرایانه که بر حفظیات و بازتولید دانش تمرکز داشتند، به سوی رویکردهای سازنده گرایانه که بر خلق دانش، تفکر انتقادی و مهارت های فراشناختی تاکید دارند، ضرورت بازنگری در شیوه های ارزیابی مدارس را ایجاب می کند. این مقاله با هدف واکاوی و مقایسه تطبیقی میان روش های ارزیابی سنتی (مانند آزمون های کتبی استاندارد و نمره دهی کمی) و روش های ارزیابی نوین (مانند ارزشیابی توصیفی، پوشه کار، و سنجش عملکردی) تدوین شده است. در این پژوهش تحلیلی، ضمن بررسی مبانی نظری هر دو رویکرد، مزایا و معایب آن ها در بستر نظام آموزشی ایران مورد نقد قرار گرفته است. یافته های تحلیلی نشان می دهد که اگرچه روش های سنتی دارای پایایی و سهولت در اجرا هستند، اما در سنجش سطوح بالای شناختی و مهارت های زندگی ناتوان اند. در مقابل، روش های نوین با وجود چالش های اجرایی، همسویی بیشتری با اهداف آموزش و پرورش مدرن داشته و دانش آموز را به عنوان یک یادگیرنده فعال در فرآیند سنجش دخیل می کنند.

Keywords:

کلمات کلیدی: ارزشیابی سنتی , ارزشیابی نوین , سنجش عملکردی , ارزشیابی توصیفی , مدارس ایران , فرآیند یاددهی-یادگیری , سنجش تکوینی.