پیش بینی اختلال خواب بر اساس امنیت روانی در دانش آموزان تیزهوش دختر متوسطه دوم شهر قم

هدف پژوهش حاضر، پیش بینی اختلال خواب بر اساس امنیت روانی در دانش آموزان تیزهوش دختر متوسطه دوم شهر قم بود. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان تیزهوش دختر متوسطه دوم شهر قم در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۳ به تعداد ۵۷۰ نفر بودند که از طریق فرمول کوکران حجم نمونه ۲۰۰ نفر تعیین و به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. برای جمع آوری داده های مورد نیاز از پرسشنامه امنیت روانی مازلو (۲۰۰۴) و اختلال خواب لینچ و همکاران (۲۰۰۳) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد. نتایج حاصل از ضریب همبستگی نشان داد که بین کل مقیاس امنیت روانی با اختلال خواب رابطه منفی و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج حاصل از اجرای رگرسیون چندگانه نشان داد که از بین ابعاد امنیت روانی، اطمینان به خود، احساس ناخشنودی و ناسازگاری محیطی قادر به پیش بینی اختلال خواب می باشند. با توجه به نتایج به دست آمده، از طریق افزایش امنیت روانی، می توان کیفیت خواب را بهبود و از شدت اختلال خواب در دانش آموزان کاست.

Keywords:

امنیت روانی , اختلال خواب , دانش آموزان تیزهوش