رابطه بین ذهن آگاهی، افسردگی و استرس با نقش میانجی خودکارآمدی

هدف پژوهش، بررسی رابطه بین ذهن آگاهی با افسردگی و استرس با نقش میانجی خودکارآمدی می باشد. پژوهش حاضر، از نظر هدف، کاربردی و از نوع تحقیقات توصیفی- همبستگی بر اساس معادلات ساختاری است. جامعه آماری، شامل کلیه دانشجویان موسسه آموزش عالی غیر انتفاعی راهبرد شمال در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ است که از بین آن ها تعداد ۲۰۰ نفر به روش نمونه گیری غیرتصادفی در دسترس انتخاب شدند. ابزارجمع آوری داده ها، شامل پرسشنامه افسردگی بک (۱۹۹۶)، استرس ادراک شده کوهن و همکاران (۱۹۸۳)، پرسشنامه ذهن آگاهی بائر و همکاران (۲۰۰۶) و خودکارآمدی عمومی شرر و همکاران (۱۹۸۲) بوده است. برای تحلیل داده ها از روش مدل یابی معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزارهای SPSS-۲۲ و pls۳ استفاده شده است. نتایج نشان داد که خودکارآمدی نقش میانجی را در رابطه ذهن آگاهی با افسردگی و استرس ایفا می کند. همچنین بین ذهن آگاهی و استرس (۴۰/۰-r= و ۰۱/۰p=) و بین ذهن آگاهی و افسردگی (۵۰/۰-r= و ۰۱/۰p=)، رابطه منفی و معناداری وجود دارد. علاوه بر این، بین ذهن آگاهی و استرس با نقش میانجی خودکارآمدی و بین ذهن آگاهی و افسردگی با نقش میانجی خودکارآمدی رابطه معنادار وجود دارد. با توجه به نتایج پژوهش، پیشنهاد می شود که در محیط های آموزشی برای دانشجویان، تدابیری در جهت برگزاری برنامه های آموزشی ذهن آگاهی صورت گیرد تا خودکارآمدی دانشجویان افزایش یابد و توانایی مدیریت استرس و خلق منفی را در شرایط چالش برانگیز، فرا بگیرند.

Keywords:

استرس , افسردگی , خودکارآمدی , ذهن آگاهی