اثربخشی آموزش مثبت اندیشی به شیوه گروهی بر انگیزش و اهمال کاری تحصیلی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر آموزش مثبت اندیشی به شیوه گروهی بر انگیزش و اهمال کاری تحصیلی دانش آموزان بود. طرح پژوهش، شبه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری، شامل کلیه دانش آموزان پسر دوره متوسطه اول شهر خرم آباد بود. بدین منظور از بین دبیرستان های دوره دوم متوسطه، یک مدرسه به صورت تصادفی ساده انتخاب و در آن مدرسه، از بین افرادی که نمره نمرات اهمال کاری بالاتر و انگیزش پایینتری داشتند، تعداد ۳۰ نفر به صورت تصادفی ساده انتخاب و به صورت تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۱۵ نفر) گمارده شدند. تمامی آزمودنی های گروه آزمایش و گواه در شرایط یکسان، پرسشنامه های انگیزش تحصیلی هارتر (۱۹۸۱) و اهمال کاری تحصیلی سواری (۱۳۹۰) را به عنوان پیش آزمون تکمیل کردند سپس، به گروه آزمایشی مهارت های مثبت اندیشی آموزش داده شد و به گروه گواه آموزشی ارائه نشد. در پایان از هر دو گروه پس آزمون به عمل آمد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS و روش آماری تحلیل کواریانس تک متغیری و چندمتغیری استفاده شد. یافته ها نشان داد، آموزش مهارت های مثبت اندیشی سبب کاهش اهمال کاری و افزایش انگیزش می شود (p < ۰.۰۵).

Keywords:

مهارت های مثبت اندیشی , انگیزش , اهمال کاری تحصیلی