اثربخشی درمان شناختی-رفتاری بر طلاق عاطفی، صمیمیت زناشویی و تعهد در زوجین در آستانه طلاق

هدف این پژوهش بررسی اثربخشی درمان شناختی-رفتاری (CBT) بر طلاق عاطفی، صمیمیت زناشویی و تعهد در زوجین در آستانه طلاق است. طلاق عاطفی به وضعیتی اشاره دارد که در آن زوجین از لحاظ احساسی و عاطفی از یکدیگر فاصله می گیرند، ولی از لحاظ قانونی هنوز به طلاق رسمی نرسیده اند. این وضعیت به ویژه در جوامع امروزی که روابط زناشویی تحت تاثیر عوامل متعددی مانند استرس های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی قرار دارد، به طور فزاینده ای رایج شده است. در این پژوهش، درمان شناختی-رفتاری به عنوان روشی علمی و موثر در کاهش مشکلات ارتباطی و عاطفی زوجین انتخاب شده است. این درمان به تغییر الگوهای فکری و رفتاری منفی که موجب کاهش صمیمیت و تعهد در روابط زناشویی می شود، پرداخته و به زوجین کمک می کند تا با بهبود تعاملات خود، کیفیت زندگی مشترک خود را ارتقا دهند. پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون است که در آن اثربخشی درمان شناختی-رفتاری در بهبود سه متغیر طلاق عاطفی، صمیمیت زناشویی و تعهد در زوجین در آستانه طلاق مورد بررسی قرار می گیرد. جامعه آماری شامل زوجین در آستانه طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانواده در تهران است که از طریق نمونه گیری تصادفی انتخاب شده اند. در این پژوهش از ابزارهای معتبر سنجش طلاق عاطفی، صمیمیت زناشویی و تعهد زناشویی برای جمع آوری داده ها استفاده شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که درمان شناختی-رفتاری توانسته است تاثیر قابل توجهی بر کاهش طلاق عاطفی و افزایش صمیمیت و تعهد زناشویی در زوجین داشته باشد. بنابراین، این درمان می تواند به عنوان یک روش موثر در بهبود روابط زناشویی و کاهش طلاق عاطفی در زوجین مورد استفاده قرار گیرد.

Keywords:

درمان شناختی-رفتاری , طلاق عاطفی , صمیمیت زناشویی , تعهد زناشویی , زوجین , آستانه طلاق