اثربخشی زوج درمانی هیجان مدار بر بهبود خودکارآمدی جنسی زوجین متقاضی طلاق

طلاق یکی از مهم ترین چالش های اجتماعی و فردی در زندگی مشترک است که می تواند ناشی از عوامل متعددی از جمله کاهش خودکارآمدی جنسی زوجین باشد. خودکارآمدی جنسی به باور فرد نسبت به توانایی خود در مدیریت و کنترل روابط جنسی و رضایت بخشی آن اشاره دارد. کاهش این عامل می تواند موجب افزایش تعارضات زناشویی، کاهش صمیمیت و در نهایت تصمیم به طلاق شود. یکی از رویکردهای موثر در بهبود خودکارآمدی جنسی، زوج درمانی هیجان مدار است که بر اساس نظریه دلبستگی بنا شده و با تاکید بر هیجانات، تنظیم عاطفی و بهبود تعاملات زوجین، موجب افزایش کیفیت روابط زناشویی می شود. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی زوج درمانی هیجان مدار بر بهبود خودکارآمدی جنسی زوجین متقاضی طلاق است. این پژوهش یک مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زوجین متقاضی طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بود. نمونه پژوهش شامل ۳۰ زوج (۶۰ نفر) بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ زوج) جایگذاری شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه تحت زوج درمانی هیجان مدار قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش پرسشنامه خودکارآمدی جنسی لورانس و همکاران (۲۰۰۳) بود. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که زوج درمانی هیجان مدار تاثیر معناداری بر افزایش خودکارآمدی جنسی زوجین متقاضی طلاق دارد (P<۰.۰۱). میانگین نمرات خودکارآمدی جنسی در گروه آزمایش پس از مداخله به طور معناداری افزایش یافت، در حالی که در گروه کنترل تغییر قابل توجهی مشاهده نشد. یافته های پژوهش حاضر نشان می دهد که زوج درمانی هیجان مدار می تواند رویکردی موثر برای افزایش خودکارآمدی جنسی و بهبود کیفیت روابط زناشویی باشد. بنابراین، پیشنهاد می شود این روش درمانی به عنوان یک مداخله اثربخش برای زوجین دارای مشکلات زناشویی و در معرض طلاق مورد توجه مشاوران و درمانگران قرار گیرد.

Keywords:

زوج درمانی هیجان مدار , خودکارآمدی جنسی , زوجین متقاضی طلاق