بررسی تاثیر طرحواره درمانی بر کاهش احساس گناه و بهبود تنظیم هیجانی در بیماران مبتلا به اختلال خوردن

اختلالات خوردن از جمله اختلالات شایع روانشناختی هستند که معمولا با نشانه هایی مانند احساس گناه پس از خوردن، پرخوری یا محدودیت افراطی غذا، و تنظیم هیجانی ناکارآمد همراه اند. احساس گناه مزمن می تواند موجب تداوم چرخه آسیب زای اختلال خوردن شود، و ناتوانی در تنظیم هیجانات منفی نقش کلیدی در شدت و پایداری این اختلالات دارد. در این میان، طرحواره درمانی که بر شناسایی و اصلاح الگوهای ناسازگار اولیه متمرکز است، می تواند به عنوان روشی موثر در بهبود جنبه های شناختی و هیجانی این بیماران مطرح شود. هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر طرحواره درمانی بر کاهش احساس گناه و بهبود تنظیم هیجانی در بیماران مبتلا به اختلال خوردن بود.این پژوهش به شیوه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به اختلال خوردن مراجعه کننده به مراکز روان درمانی شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بود. از میان آن ها، ۳۰ نفر به صورت هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای طرحواره درمانی شرکت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه احساس گناه و مقیاس دشواری در تنظیم هیجان بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) مورد تحلیل قرار گرفت.نتایج تحلیل داده ها نشان داد که طرحواره درمانی به طور معناداری باعث کاهش احساس گناه و بهبود تنظیم هیجانی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شد (p<۰.۰۱).طرحواره درمانی می تواند به عنوان یک رویکرد درمانی کارآمد برای کاهش هیجانات منفی و اصلاح الگوهای ناکارآمد شناختی در بیماران مبتلا به اختلال خوردن مورد استفاده قرار گیرد.

Keywords:

طرحواره درمانی , احساس گناه , تنظیم هیجانی , اختلال خوردن