اثربخشی طرحواره درمانی کوتاه مدت بر کاهش استرس شغلی، بهبود کیفیت ارتباط با بیماران و رضایت شغلی در پرستاران

هدف از این پژوهش بررسی اثرات طرحواره درمانی کوتاه مدت بر کاهش استرس شغلی، بهبود کیفیت ارتباط با بیماران و افزایش رضایت شغلی در پرستاران است. پژوهش حاضر از نوع تجربی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و گروه کنترل است. جامعه آماری این تحقیق شامل پرستاران شاغل در بیمارستان های شهرستان بابل بوده که از میان آنها ۶۰ نفر به صورت تصادفی انتخاب شدند و به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی در دوره طرحواره درمانی کوتاه مدت به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای شرکت کردند. ابزارهای جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه استرس شغلی ماسلاچ، مقیاس رضایت شغلی و ابزار سنجش کیفیت ارتباط پرستاران با بیماران بود. داده ها با استفاده از آزمون های آماری تحلیل شد. نتایج نشان داد که طرحواره درمانی کوتاه مدت تاثیر معناداری بر کاهش استرس شغلی، بهبود کیفیت ارتباط با بیماران و افزایش رضایت شغلی در گروه تجربی داشته است. همچنین، بررسی های پیگیری سه ماهه نشان داد که این اثرات در درازمدت نیز پایدار بوده است. یافته ها حاکی از آن است که طرحواره درمانی به عنوان یک روش موثر در کاهش مشکلات روان شناختی پرستاران و بهبود کیفیت خدمات درمانی قابل استفاده است. پیشنهاد می شود که بیمارستان ها و مراکز درمانی از این نوع مداخلات برای افزایش رفاه روانی و بهبود عملکرد شغلی کارکنان خود بهره مند شوند.

Keywords:

طرحواره درمانی کوتاه مدت , استرس شغلی , رضایت شغلی , کیفیت ارتباط , پرستاران , فرسودگی شغلی