بررسی دسترسی به منابع تاریخی و اثر سیاست های آموزشی بر یادگیری تاریخ در مدارس ایران

دسترسی به منابع تاریخی متنوع و سیاست های آموزشی حاکم بر نظام تعلیم و تربیت، نقش تعیین کننده ای در کیفیت یادگیری تاریخ در مدارس دارند. آموزش تاریخ، به عنوان دانشی هویت ساز و تفکربرانگیز، نیازمند بهره گیری از منابع اصیل، چندسویه و روش های آموزشی مبتنی بر تحلیل و تفسیر است. با این حال، در بسیاری از مدارس ایران، آموزش تاریخ همچنان محدود به کتاب درسی و رویکردهای حافظه محور است که این امر می تواند به کاهش علاقه، ضعف در درک تاریخی و ناتوانی در تحلیل رویدادها منجر شود. هدف پژوهش حاضر، بررسی میزان دسترسی دانش آموزان و معلمان به منابع تاریخی و تحلیل اثر سیاست های آموزشی بر یادگیری تاریخ در مدارس ایران است. این پژوهش با رویکرد کمی و به روش توصیفی–تحلیلی انجام شد و جامعه آماری آن شامل معلمان و دانش آموزان دوره متوسطه بود. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه دسترسی به منابع تاریخی و مقیاس سنجش کیفیت یادگیری تاریخ بود. یافته ها نشان داد محدودیت در دسترسی به منابع متنوع تاریخی، همراه با سیاست های آموزشی متمرکز بر آزمون محوری و کتاب درسی محوری، تاثیر منفی معناداری بر یادگیری عمیق تاریخ دارد. نتایج همچنین حاکی از آن بود که مدارسی که امکان استفاده از منابع مکمل مانند اسناد تاریخی، تصاویر، فیلم های مستند و منابع دیجیتال را فراهم کرده اند، از سطح بالاتری از درک تاریخی و انگیزش یادگیری برخوردارند. پژوهش حاضر بر ضرورت بازنگری در سیاست های آموزشی، توسعه زیرساخت های دسترسی به منابع تاریخی و تقویت رویکردهای تحلیلی در آموزش تاریخ تاکید می کند.

Keywords:

آموزش تاریخ , منابع تاریخی , سیاست های آموزشی , یادگیری دانش آموزان