برنامه ریزی راهبردی در نظام آموزش عالی با محوریت انرژی های تجدیدپذیر: مقایسه تجارب جهانی و ارائه راهکار برای ایران

گذار جهانی به سمت انرژی های تجدیدپذیر هم الزام اقلیمی است و هم فرصت اقتصادی و فناوری؛ اما این گذار بدون ظرفیت سازی دانشگاهی و تربیت نیروی انسانی متخصص میسر نخواهد بود. این مقاله با روش تحلیلی-مقایسه ای، تجارب شش بازیگر مهم جهانی در زمینه آموزش عالی انرژی های تجدیدپذیر (ایسلند، آلمان، دانمارک، ایالات متحده آمریکا، چین و اتحادیه اروپا) را با دید آماری و ساختاری بررسی می کند، وضعیت فعلی ایران را منعکس می سازد و بر پایه درس آموخته ها، مجموعه ای از راهکارهای راهبردی برای تقویت نقش نظام آموزش عالی ایران در توسعه انرژی های نو پیشنهاد می دهد. نتایج نشان می دهد کشورهای موفق تنها به ایجاد دوره های آموزشی اکتفا نکرده اند؛ آن ها آموزش میان رشته ای، زیرساخت پژوهشی قدرتمند، شراکت نظام مند با صنعت و سازوکارهای تامین مالی و انگیزشی را هم زمان توسعه داده اند. ایران با وجود پتانسیل ژئوفیزیکی و شبکه دانشگاهی گسترده، به دلیل فقدان راهبرد ملی هماهنگ، کمبود زیرساخت های پژوهشی و ضعف تعامل دانشگاه-صنعت هنوز فاصله قابل توجهی تا سطح مطلوب دارد.

Keywords:

آموزش عالی , برنامه ریزی راهبردی , انرژی های تجدیدپذیر , سیاست آموزش انرژی