نقش هوشمندسازی شهر در مدیریت شهری برای تحقق توسعه پایدار

مقدمه: جمعیت شهرنشین همواره در حال افزایش است و این روند تمامی ابعاد اقتصادی، اجتماعی و حتی زیست محیطی شهر را تحت تاثیر قرارداده است. عناصر شهر هوشمند در سه دسته تکنولوژی، مردم و نهادها می باشد.

هدف: هدف این پژوهش، واکاوی تجربه شهروندان از هوشمندسازی شهری با تاکید بر محیط زیست هوشمند، به عنوان یکی از ابعاد کلیدی شهر هوشمند از نظر گریفینگر و تبیین نقش آن در مدیریت شهری برای تحقق توسعه پایدار است.

روش: این تحقیق با استفاده از روش گراندد تئوری اشتراوس و کوربین و با استفاده از مصاحبه های عمیق و نیمه ساختاریافته با ۱۹ نفر از شهروندان تهرانی با نمونه گیری به روش نظری بوده است. تحلیل داده ها و کدگذاری با نرم افزار مکس کیودا ۲۰۲۰ می باشد.

یافته ها: پژوهش منجر به شناسائی۶۶۸ مقوله باز، ۱۲۳مقوله محوری و ۲۰ مقوله انتخابی گردید.

نتیجه گیری: نتایج نشان داد برهم کنش انسان و محیط زیست به عنوان پدیده محوری از نظر شرکت کنندگان بسیار حیاتی و پیچیده است و سیستم مدیریت ناکارآمد و مشکلات شهری به عنوان عامل علی بر پدیده محوری اثرگذار است. فرهنگسازی، استفاده بهینه از منابع، انتخاب محصولات پایدار، ترویج برنامه های اختصاصی زیست محیطی و حمایت از پروژه های محیط زیستی به عنوان عامل راهبردی و ناهمگونی فرهنگی، ویژگی های فردی شهروندان و نبود استراتژی جامع به عنوان عامل مداخله گر و قوانین و مقررات و فناوری و نوآوری در رابطه با محیط زیست به عنوان عامل زمینه ای تلقی می شود که برآیند این موارد در قالب مدل پارادایمی دارای پیامدهای مثبت و منفی است.

Keywords:

شهر هوشمند , محیط زیست هوشمند , مدیریت شهری , توسعه پایدار