تحلیل نقش حکمروایی خوب شهری در تحقق راهبردهای ارتقای کیفیت زندگی سکونتگاه های غیررسمی (مطالعه موردی: شهرک امام حسین، اسلامشهر)

رشد روزافزون سکونتگاه های غیررسمی به یکی از چالش های مهم توسعه شهری در ایران تبدیل شده است که مستلزم دیدگاه های نوین در مدیریت شهری است. این پژوهش با هدف بررسی نقش مولفه های حکمروایی خوب شهری شامل شفافیت، مشارکت، پاسخگویی و عدالت اجتماعی در راهبردهای ارتقای کیفیت زندگی در سکونتگاه های غیررسمی، با توجه به شهرک امام حسین در اسلامشهر انجام شده است. روش تحقیق کیفی و از نوع تحلیل ثانویه بوده است و بر اساس داده ها و یافته های پژوهش های پیشین است. نتایج نشان می دهد که ضعف در شفافیت مدیریتی، نبود سازوکارهای مشارکت مردمی، فقدان پاسخگویی نهادی و بی عدالتی در ارائه خدمات، از مهم ترین چالش های موجود در این سکونتگاه هستند. استقرار اصول حکمروایی خوب می تواند با تقویت سرمایه اجتماعی، ارتقای اعتماد عمومی و بهبود دسترسی به منابع، زمینه ساز توسعه و ارتقای کیفیت زندگی ساکنان این مناطق باشد. در پایان بر لزوم بازنگری در سیاست های مدیریت شهری با نظر بر رویکرد مردم محور شناسایی شده است.

Keywords:

حکمروایی خوب شهری , کیفیت زندگی , سکونتگاه های غیررسمی , اسلامشهر , شهرک امام حسین