تحلیل زمانی- مکانی تاب آوری اجتماعی کلان شهرهای ایران

تاب آوری اجتماعی نقش بسیار حیاتی در ایجاد جوامع پایدار، سالم و پویا دارد. جوامعی که تاب آوری اجتماعی قوی دارند، توانایی مقابله با چالش ها، بحران ها و تغییرات مختلف را دارند و امکان بهبود و رشد پایدار را برای اعضای خود فراهم می کنند. هدف پژوهش حاضر ارزیابی و تحلیل مکانی – زمانی تاب آوری اجتماعی کلان شهرهای ایران طی بازه زمانی ۱۳۹۵-۱۳۹۰ است. در این مطالعه برای تعیین شاخص های تاب آوری اجتماعی از روش دلفی فازی استفاده شد. برای وزن دهی به این شاخص ها از تکنیک BWM استفاده شد. سپس از تکنیک PROMETHEEII برای ارزیابی تاب آوری اجتماعی کلان شهرهای ایران استفاده شد. نتایج نشان داد که تاب آوری اجتماعی کلان شهرهای ایران به دلیل متفاوت بودن شرایط اجتماعی، فرهنگی و جغرافیایی آن ها متفاوت است. همچنین درصد تغییرات تاب آوری اجتماعی کلان شهرهای ایران نشان داد که کلان شهر مشهد طی پنج سال تاب آوری اجتماعی آن ۳/۶۲۶- کاهش یافته است درحالی که تاب آوری اجتماعی کلان شهر اهواز ۷/۱۳۷ درصد افزایش یافته است. نتایج پژوهش حاضر اطلاعات مفیدی به برنامه ریزان و سیاست گذاران ملی و محلی در جهت ارتقای تاب آوری اجتماعی و دستیابی به شهری تاب آور ارائه می دهد.

Keywords:

تاب آوری اجتماعی , تاب آوری شهری , کلان شهرهای ایران