سنجش پایداری اجتماعی مناطق شهری (مورد مطالعه: منطقه ۹ کلان شهر شیراز)

این پژوهش با هدف ارزیابی سطح پایداری اجتماعی در منطقه ۹ کلان شهر شیراز، با رویکردی توصیفی–تحلیلی و کاربردی انجام گرفته است. داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای و مشاهدات مستقیم میدانی گردآوری شده اند و تمرکز آن بر ابعاد کلیدی پایداری اجتماعی همچون مشارکت اجتماعی، حس تعلق مکانی، عدالت فضایی، انسجام اجتماعی و دسترسی به خدمات عمومی بوده است. در مرحله نخست، شاخص ها از متون نظری، اسناد برنامه ریزی شهری و مطالعات پیشین استخراج شدند. در مرحله دوم، داده های کیفی از طریق بررسی میدانی شرایط کالبدی–فضایی محلات، توزیع خدمات عمومی، کیفیت فضاهای عمومی و ویژگی های اجتماعی–فرهنگی جمع آوری گردید. چارچوب تحلیلی پژوهش بر اساس گویه های مفهومی و تفسیر آن ها در بستر واقعی شکل گرفت. یافته ها نشان می دهد که منطقه ۹ از نظر پایداری اجتماعی وضعیت نسبتا متعادلی دارد، اما چالش هایی مانند نابرابری فضایی، ضعف مشارکت محلی و محدودیت در دسترسی به خدمات اجتماعی در برخی نواحی مشاهده می شود. این نتایج بر ضرورت سیاست گذاری های یکپارچه برای تقویت ساختارهای اجتماعی محلی، توزیع عادلانه منابع شهری و ارتقای مشارکت مدنی تاکید دارد و الگویی بومی برای سنجش اجتماعی در برنامه ریزی های کلان شهری ارائه می دهد.

Keywords:

پایداری اجتماعی , توسعه پایدار شهری , منطقه ۹ شیراز , عدالت فضایی , حس تعلق مکانی , مشارکت اجتماعی , دسترسی به خدمات