نقش هوش هیجانی و خودکارآمدی در کاهش اضطراب امتحان دانش آموزان دوره ابتدایی

هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر آموزش مهارت های حل مسئله و خودکنترلی بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی بود. این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان ابتدایی یک منطقه شهری بود. از این جامعه، ۴۰ دانش آموز به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۲۰ نفر) و کنترل (۲۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۲ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت آموزش مهارت های حل مسئله و خودکنترلی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل برنامه آموزشی معمول خود را دریافت کردند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خودکنترلی کودکان و نوجوانان (کیامرثی و همکاران، ۱۴۰۰)، پرسشنامه حل مسئله (حسینیان و همکاران، ۱۴۰۲) و میانگین نمرات تحصیلی نوبت اول و دوم بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، بین عملکرد تحصیلی دو گروه آزمایش و کنترل در مرحله پس آزمون تفاوت معنی دار وجود دارد. به عبارت دیگر، آموزش مهارت های حل مسئله و خودکنترلی به طور معناداری منجر به بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان گروه آزمایش شد. همچنین این آموزش بر افزایش سطح خودکنترلی و بهبود مهارت های حل مسئله آنان تاثیر مثبت داشت. نتایج این پژوهش بر اهمیت گنجاندن برنامه های آموزشی مهارت های فراشناختی و هیجانی در برنامه درسی مدارس ابتدایی برای ارتقای پیشرفت تحصیلی تاکید می کند.

Keywords:

خودکنترلی , حل مسئله , عملکرد تحصیلی , دانش آموزان ابتدایی