اثربخشی درمان مبتنی بر نظریه انتخاب بر نشانگان ضربه عشق و افکار خودکار منفی زنان دچار طلاق عاطفی مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانواده در بافتار فرهنگی شهر اهواز

هدف از انجام پژوهش حاضر تعیین میزان اثربخشی درمان مبتنی بر نظریه انتخاب بر نشانگان ضربه عشق و افکار خودکار منفی زنان دچار طلاق عاطفی مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانواده در بافتار فرهنگی شهر اهواز بود. روش تحقیق از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان دچار طلاق عاطفی مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانواده در شهر اهواز در سال ۱۴۰۳ بودند. به این منظور تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) قرار داده شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های طلاق عاطفی رازقی و همکاران (۱۳۸۷)، نشانگان ضربه عشق راس (۱۹۹۹) و افکار خودکار منفی هالان و کندال (۱۹۸۰) استفاده شد. درمان مبتنی بر نظریه انتخاب طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای برای گروه آزمایشی اجرا شد و به گروه کنترل آموزشی داده نشد. برای تحلیل داده ها از روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری (مانوا) و تحلیل کوواریانس تک متغیری (آنوا) استفاده شد. نتایج نشان داد درمان مبتنی بر نظریه انتخاب بر بهبود نشانگان ضربه عشق و افکار خودکار منفی در زنان مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانواده اثربخش بود (p < ۰.۰۱). از این رو پیشنهاد می شود که درمان مبتنی بر نظریه انتخاب در مراکز مشاوره خانواده بر زنان دچار طلاق عاطفی مورد بررسی قرار گیرد.

Keywords:

طلاق عاطفی , نشانگان ضربه عشق , افکار خودکار منفی , درمان مبتنی بر نظریه انتخاب