تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر بهبود روابط میان فردی دانش آموزان: مطالعه مروری نظام مند و تحلیلی

پژوهش حاضر با هدف واکاوی تخصصی و نظام مند تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر کیفیت و پویایی روابط میان فردی در جامعه دانش آموزی انجام شده است. در جهان معاصر، مدارس تنها کانون یادگیری دانش آکادمیک نیستند، بلکه به عنوان اصلی ترین زیست بوم رشد اجتماعی نوجوانان شناخته می شوند. این مطالعه مروری با بررسی جامع ادبیات پژوهشی در دو دهه اخیر، از جمله مقالات نمایه شده در پایگاه های معتبر داخلی و بین المللی به تحلیل سنتزیافته های موجود پرداخته است. روش شناسی این تحقیق بر پایه رویکرد مرور نظام مند و تحلیل محتوای متون علمی استوار است که طی آن، فرآیند غربالگری و انتخاب مقالات بر اساس شاخص های روایی و پایایی متدولوژیک صورت گرفته است. یافته های حاصل از تحلیل متون نشان دهنده آن است که آموزش مهارت های زندگی از طریق سه سازوکار اصلی «شناختی»، «عاطفی» و «رفتاری»، ساختار روابط میان فردی دانش آموزان را بازسازی می کند.. نتیجه گیری کلی پژوهش حاکی از آن است که مداخلات آموزشی مهارت های زندگی، نه تنها باعث بهبود سازگاری اجتماعی و افزایش صمیمیت در گروه های همسالان می گردد، بلکه به عنوان یک عامل محافظتی قدرتمند، سلامت روان کلی محیط آموزشی را ارتقا می دهد. بر این اساس، پیشنهاد می گردد که نظام های آموزشی با رویکردی تحولی، این مهارت ها را به عنوان رکن اصلی برنامه های درسی و پرورشی لحاظ نمایند.

Keywords:

مهارت های زندگی , روابط میان فردی , دانش آموزان , هوش اجتماعی , حل تعارض