بازخوانی مبانی فقهی بزه قتل فرزند از سوی پدر با رویکردی بر قانون مجازات اسلامی

مجازات اصلی جرم قتل عمدی در نظام حقوقی ایران، قصاص است. با این حال، بر اساس مقررات فقه اسلامی، در صورتی که پدر فرزند خود را به قتل برساند، به دلیل دلایل خاص فقهی، قصاص نخواهد شد. سوال اساسی که در این زمینه مطرح می شود، این است که آیا این دلایل عدم قصاص پدر، تنها به باب قصاص محدود می شود یا به طور کلی مجازات قتل از سوی پدر سلب می گردد؟ در صورتی که قتل فرزند در قالب جرایم محاربه یا افساد فی الارض قرار گیرد، آیا امکان صدور حکم محکومیت پدر به مجازات های این عناوین وجود دارد؟ این مسئله در آراء فقهی به طور کامل مورد بحث قرار نگرفته است و فقیهان به طور محدود به آن پرداخته اند، به همین دلیل قانون گذار نیز از بیان صریح آن اجتناب کرده است. با این وجود، نمی توان عمومیت این پدیده را در جامعه نادیده گرفت. با توجه به موارد فوق و بر اساس اصل ۱۶۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران که بر اساس آن در صورتی که قاضی حکمی برای مسئله ای در قوانین مدون نیابد، باید بر اساس منابع معتبر اسلامی یا فتاوای معتبر حکم صادر کند، بررسی جامع این موضوع ضروری به نظر می رسد. در این مقاله، نویسندگان به این نتیجه رسیده اند که از نظر فقهی، مجازات های مربوط به چنین جرایمی قابل پذیرش است و برای استحکام نظر خود به دلایل و مستندات فقهی ارجاع داده اند. هدف این مقاله، تبیین نظریه منتخب نویسندگان در این زمینه است.

Keywords:

رابطه ابوت , قتل , پدر , فرزند , قانون مجازات , قصاص