اثربخشی طرحواره درمانی گروهی بر بهبود علائم و نشانه های اضطرابی و کارکرد اجتماعی در افراد مبتلا به اختلال اضطراب منتشر شدید شهر اصفهان

هدف از مطالعه حاضر تعیین اثربخشی طرحواره درمانی گروهی بر بهبود علائم و نشانه های اضطرابی و کارکردهای اجتماعی در افراد مبتلا به اختلال اضطراب منتشر شدید شهر اصفهان بوده است. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گوا (با دوره پیگیری یک ماهه) بوده است. جامعه آماری مورد مطالعه با در نظر گرفتن ملاک های ورود و خروج از مطالعه، شامل افراد مبتلا به اختلال اضطراب منتشر مراجعه کننده به مراکز فعال مشاوره در سطح شهر اصفهان در بازده تابستان و پاییز ۱۴۰۳ بوده و نمونه آماری شامل ۴۰ نفر از افراد مبتلا که به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب در دو گروه آزمایش (۲۰ نفر) و کنترل (۲۰ نفر) به طور کاملا تصادفی جایدهی شدند. ابزار سنجش پژوهش شامل پرسشنامه اضطراب بک (۱۹۹۰)، مقیاس خود ارزیابی انطباق اجتماعی بوسک (۱۹۹۷) و پرسشنامه اضطراب فراگیر (GAD-۷) اسپیتز و همکاران (۲۰۰۶) بوده است. نتایج آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد آموزش طرحواره درمانی گروهی در گروه آزمایش در سه مرحله پیش آزمون (۰۸/ ۴± ۹۰/۴۵)، پس آزمون (۴۹/۵ ±۷۵/۳۱) و مرحله پیگیری (۴۰/۴ ±۳۵/۲۴) تفاوت معناداری وجود داشته است (۰۵/۰P<) و نمرات در پس آزمون نسبت به پیش آزمون کاهش داشته است و اثر مداخله پس از گذشته زمان (دوه پیگری یک ماهه) اثر پایدار داشته است و در بررسی نمرات کارکرد اجتماعی در پس آزمون (۹۲/۴ ±۱۵/۵۵) و دوره پیگیری (۲۱/۴ ± ۸۰/۵۳) نسبت به پیش آزمون (۸۷/۲ ± ۹۵/۳۶) افزایش داشت اما بین پس آزمون و مرحله پیگیری در متغیرهای وابسته (کارکردهای اجتماعی) تفاوت معناداری مشهود نبود (۰۵/۰P>). می توان نتیجه گرفت طرحواره درمانی گروهی در کاهش نشانه ها و علائم اضطرابی و همچنین افزایش کارکردهای اجتماعی در افرد مبتلا به اختلال اضطراب منتشر موثر است و در کاهش نشانه ها و علائم اضطرابی اثر پایدار دارد که این یافته ها می توان مورد توجه درمانگران قرار گیرد.

Keywords:

طرحواره درمانی گروهی , علائم و نشانه های اضطرابی , کارکردهای اجتماعی , اختلال اضطراب