گناه و معصیت از دیدگاه اسلام و مسیحیت

موضوع گناه و معصیت از اساسی ترین مباحث در ادیان ابراهیمی است. چرا که این مسئله مستقیما با نجات و سعادت آنها در ارتباط است. واژه ی گناه و معصیت به معنای نافرمانی و مخالفت کردن با فرمان کسی از روی قصد می باشد. با عنایت به اینکه دانشمندان علوم رفتاری و جامعه شناسی نظرات متفاوتی با عرفا دارند، منشاء گناه و انگیزه گناه را در غریزه و قوای غریزی می دانند. حب و بغض، حسد، جهل و حماقت، را جزء عوامل خطا کاری انسان دانسته اند. و از طرفی زمینه های خانوادگی و اجتماعی و اقتصادی را نیز جزء زمینه های گناه دانسته و گناهکار را به بیماران روانی تشبیه کرده اند و راه نجات آن را در توبه می دانند. عارفان اسلامی نیز اعتقاد دارند که گناه فعلی است که نباید کرد و نشاید که بکند. و می گویند که از آن فعل همه عاقلان را توبه واجب باشد. و بخشی دیگر از رساله به بیان مجازات های اخروی و دنیوی پرداخته است که موجب می شود خواننده تفکر کند و از اقدام به گناه بپرهیزد.در قسمتی دیگر از پژوهش به مساله گناه در مسیحیت می پردازد آنان عقیده دارند گناه با دور شدن از نظامی که خدا غایت آن است حاصل می شود و علت آن را تنها اراده ی انسان می دانند و عرفای این مکتب نیز اعتقاد دارند کسانی که اصلا گناه نکنند دارای فهم اسرار الهی هستند، چرا که با انجام آن لذت دیدار دوست را از دست می دهند.پایان پژوهش مقایسه نظرات اسلام و مسیحیت در مورد گناه و معصیت می باشد و همین طور با تاکیدات فراوانی که هر دو مکتب در دوری از گناه دارند. ولی در مورد نحوه ی بخشش و توبه نظرات یکسانی ندارند.

Keywords:

انسان , اسلام , مسیحیت , گناه , معصیت , توبه