سازه های بومی و متحرک عشایر ایران؛ راه حلی پایدار و نوآورانه برای اسکان موقت آسیب دیدگان پس از زلزله

زلزله سالانه هزاران نفر را در ایران بی خانمان می کند اما راه حل های رایج اسکان موقت (کانتینر، پیش ساخته و چادر سازمانی) به دلیل هزینه بالا، ناسازگاری فرهنگی، آسیب زیست محیطی و تبدیل به حاشیه نشینی دائمی ناکارآمدند. پژوهش حاضر با هدف ارائه الگویی پایدار، دانش بومی سازه های متحرک عشایر ایران (سیاه چادر، آلاچیق، اوی (کومه)) را با فناوری های نوین تلفیق نمود. روش تحقیق کیفی مبتنی بر مردم نگاری میدانی، مصاحبه عمیق با ۴۲ معمار بومی و تحلیل محتوای استقرائی بود. یافته ها نشان داد این سازه ها با وزن زیر ۳۲۰ کیلوگرم، برپایی زیر ۴۲ دقیقه، پذیرش فرهنگی ۹۶% و هزینه ۲۷% کانتینر در برابر لرزه مقاوم و پایدار هستند. الگوی پیشنهادی آلاچیق کاغذی با پوشش PTFE نانودار و سلول خورشیدی انعطاف پذیر، محصولی صنعتی، سبز و قابل تولید انبوه است. در واقع؛ احیای صنعتی شده دانش عشایر، بهترین راه حل اسکان موقت زلزله در ایران است.

Keywords:

سازه بومی , سازه متحرک عشایر , ایران , پایداری اسکان موقت زلزله