مدل های انگیزشی نوین برای کاهش اهمال کاری

اهمال کاری به عنوان یکی از شایع ترین الگوهای رفتاری ناکارآمد در حوزه های تحصیلی، شغلی و فردی، سال هاست که مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. بااین حال، بسیاری از رویکردهای سنتی در تبیین و کاهش این پدیده، بر عواملی سطحی مانند ضعف مدیریت زمان یا کمبود اراده تمرکز داشته اند و در ایجاد تغییرات پایدار موفق نبوده اند. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی–تلفیقی، به بررسی مدل های انگیزشی نوین برای کاهش اهمال کاری می پردازد و این پدیده را در چارچوب فرایندهای انگیزشی، هیجانی و زمینه ای بازخوانی می کند. در این مقاله، اهمال کاری نه به عنوان نقص فردی، بلکه به عنوان پاسخی ناکارآمد به فشارهای روان شناختی، هیجان های منفی و تجربه فقدان معنا در فعالیت ها در نظر گرفته شده است. تمرکز اصلی پژوهش بر نقش انگیزش درونی، خودمختاری، خودتنظیمی انگیزشی، تنظیم هیجانی و کاربرد فناوری های نوین در شکل گیری یا کاهش رفتارهای اهمال کارانه است. نتایج تحلیلی نشان می دهد که مدل های انگیزشی نوین، با تاکید بر معنا، تجربه شایستگی و حمایت از فرایندهای درونی فرد، ظرفیت بالاتری برای کاهش پایدار اهمال کاری دارند. این چارچوب می تواند مبنایی نظری و کاربردی برای طراحی مداخلات موثر در محیط های آموزشی و شغلی فراهم سازد.

Keywords:

اهمال کاری , انگیزش درونی , خودتنظیمی انگیزشی , تنظیم هیجانی , معنا در رفتار و مدل های انگیزشی نوین.