رابطه خودکارآمدی روان شناختی با انعطاف پذیری شناختی و سبک های تنظیم هیجان در دانشجویان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش خودکارآمدی روان شناختی و انعطاف پذیری شناختی در پیش بینی سبک های تنظیم هیجان در دانشجویان بود. این مطالعه به صورت توصیفی–همبستگی و در طی سال ۱۴۰۴ -۱۴۰۵ در شهر تهران انجام شد. شرکت کنندگان با روش نمونه گیری در دسترس از میان دانشجویان دانشگاه های تهران انتخاب شده و پرسشنامه های خودکارآمدی، انعطاف پذیری شناختی و تنظیم هیجان را تکمیل کردند. داده ها با استفاده از همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شد. یافته ها نشان داد که خودکارآمدی و انعطاف پذیری شناختی رابطه مثبت معناداری با ارزیابی مجدد شناختی داشته و به طور منفی با سرکوب هیجان مرتبط هستند؛ همچنین این دو متغیر توانستند بخش معناداری از واریانس راهبردهای تنظیم هیجان را پیش بینی کنند. این نتایج بیانگر آن است که باورهای کارآمدی و توانایی های شناختی نقش تعیین کننده ای در شکل گیری الگوهای سازگارانه تنظیم هیجان دارند و می توان از آن ها در طراحی برنامه های آموزشی و مداخلات روان شناختی برای ارتقای سلامت هیجانی دانشجویان بهره برد.

Keywords:

خودکارآمدی روان شناختی , انعطاف پذیری شناختی , سبک های تنظیم هیجان , دانشجویان