اثر بخشی آموزش تنظیم شناختی هیجان بر خودکارآمدی و سازگاری حرفه ای دانشجو معلمان

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر بخشی آموزش مهارت های تنظیم شناختی هیجان بر خودکارآمدی و سازگاری حرفه ای دانشجو معلمان انجام شد. روش پژوهش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجو معلمان دانشگاه فرهنگیان خراسان شمالی در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که از میان آنان ۴۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۶ جلسه تحت آموزش تنظیم هیجان قرار گرفت. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های تنظیم شناختی هیجان (CERQ)، خودکارآمدی معلم (TSES) و سازگاری مسیر شغلی (CAAS) بود. داده ها با آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که مداخله آموزشی موجب افزایش معنادار نمرات خودکارآمدی و سازگاری حرفه ای در گروه آزمایش نسبت به گروه گواه شده است (۰/۰۱ بر این اساس ادغام آموزش های هیجانی در برنامه کارورزی جهت ارتقای شایستگی های حرفه ای معلمان توصیه می شود.

Keywords:

تنظیم شناختی هیجان , خودکارآمدی , معلم , سازگاری حرفه ای , دانشجو معلمان دانشگاه فرهنگیان