تاثیر تاریخ کاشت بر کارایی آفت کش های شیمیایی و گیاهی

ساقه خوارهای ذرت یکی از مهم ترین محدودیت های تولید این محصول در مناطق گرم و معتدل کشور هستند. کنترل شیمیایی سال های متمادی مورد استفاده بوده، اما نگرانی های محیط زیستی و بهداشتی، توجه به روش های جایگزین و ابزارهای مدیریت زراعی را ضروری کرده است. هدف از این پژوهش، بررسی تاثیر تاریخ کاشت بر شدت آلودگی ساقه خوارها و مقایسه کارایی آفت کش های شیمیایی و عصاره های گیاهی در استان اصفهان بود. روش تحقیق شامل دو آزمایش در سال های زراعی ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴ بود. آزمایش اول (طرح اسپلیت پلات) سه تاریخ کاشت (۱۵ خرداد، ۱۵ تیر و ۱۵ مرداد) و چهار رقم ذرت را شامل بود و شدت آلودگی با شاخص PDI سنجیده شد. آزمایش دوم (بلوک های کامل تصادفی) در تاریخ کاشت ۱۵ مرداد با هشت تیمار (چهار آفت کش شیمیایی و سه عصاره گیاهی) انجام شد و طول تونل های لاروی نیز اندازه گیری گردید. نتایج نشان داد کاشت زودهنگام (۱۵ خرداد) آلودگی را به ۸.۷۲ درصد کاهش داد، در حالی که کاشت دیرهنگام (۱۵ مرداد) آلودگی را به ۱۹.۳۴ درصد افزایش داد. ارقام چیس و ارمان ۶۶ کمترین آلودگی را نشان دادند. دیازینون و دورسبان بهترین کنترل (۴.۲۸ و ۴.۹۵ درصد)، و عصاره آقطی بهترین عصاره گیاهی (۹.۴۵ درصد) بودند. کارایی عصاره های گیاهی در فشار آفتی بالا کاهش یافت. کاشت زودهنگام و انتخاب رقم مناسب همراه با کنترل هدفمند، راهبردی موثر است.

Keywords:

آفت کش گیاهی , ساقه خوار , تاریخ کاشت , شاخص آلودگی , ذرت.