خوراک دهی دقیق و تغذیه دقیق: یک تغییر دیدگاه در جیره نویسی جوجه های گوشتی؟
Publish place: Second International Conference on Modern Agriculture, Natural Resources & Sustainable Animal Sciences
Publish Year: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 7
This Paper With 15 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
AGRINATURE02_015
تاریخ نمایه سازی: 24 خرداد 1405
Abstract:
جوجه های گوشتی به سرعت رشد می کنند و نیازهای غذایی آن ها روزانه تغییر می کند. با این حال، جوجه های گوشتی در سه تا پنج فاز (مرحله) جیره ای تغذیه می شوند که به این معناست مواد مغذی در طول دوره تولید، کمتر یا بیشتر از حد نیاز تامین می گردند. افزایش فازهای جیره ای موجب بهبود کارایی تولید می شود، زیرا در چرخه تولید زمان کمتری وجود خواهد داشت که در آن مواد مغذی دچار کمبود یا مازاد باشند. با این وجود، فرآیند اجرای چهار جیره یا بیشتر، پرهزینه بوده و اغلب غیرعملی است. در حال حاضر فناوری های جدیدی برای مخلوط کردن خوراک جهت تطابق با نیازهای غذایی روزانه جوجه های گوشتی در دسترس قرار دارند. بنابراین، هدف این مقاله مروری، ارزیابی مطالعات پیشین است که تاثیر افزایش فازهای خوراک بر میزان بهره وری از مواد مغذی و عملکرد رشد را سنجیده اند؛ همچنین مرور مطالعات اخیری است که این مفهوم را به حد نهایی خود، یعنی «تغذیه دقیق» (ارائه یک جیره جدید برای هر روز از چرخه تولید) رسانده اند. این مقاله مروری همچنین به بحث در مورد نحوه بهره گیری از فناوری های نوین خوراک دهی دقیق و پتانسیلی که این فناوری های جدید ممکن است برای صنعت طیور به همراه داشته باشند، می پردازد. پیش بینی می شود توسعه یک برنامه تغذیه دقیق که نیازهای روزانه را از طریق مخلوط کردن اجزای جیره در مزرعه هدف قرار می دهد، کارایی تولید را بهبود بخشیده، هزینه های تولید را کاهش داده و در نتیجه پایداری صنعت را ارتقا دهد. افزون بر این، فناوری خوراک دهی دقیق در کنار استراتژی های تغذیه دقیق، پتانسیل ارائه مجموعه ای از دیگر مزایای مدیریتی و اقتصادی را داراست. این مزایا شامل افزایش انعطاف پذیری برای مقابله با تغییرات ناگهانی محیطی یا بازار، و توانایی تغییر جیره ها در سطح هر مزرعه به طور جداگانه در یک سیستم بزرگ و یکپارچه است. در نتیجه، امکانات آینده و پیامدهای عملی چنین فناوری هایی برای ایجاد یک تغییر پارادایم در جیره نویسی صنعت طیور، به منظور تامین تقاضای فزاینده برای پروتئین حیوانی نیز مورد بحث قرار گرفته است.
Keywords:
Authors
ندا صادق زاده
دانشجوی کارشناسی ارشد رشته تغذیه طیور دانشگاه تبریز