بررسی نقش مشارکت زنان در مدیریت بحران شهر تبریز

امروزه با گسترش کلان شهرها و پیچیدگی مخاطرات شهری، مدیریت بحران از رویکردهای صرفا کالبدی به سمت مدیریت اجتماعی و جامعه محور تغییر جهت داده است. در این میان، مشارکت زنان به عنوان نیمی از پیکره اجتماع، نقشی زیربنایی در ارتقای تاب آوری شهری ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف تبیین جایگاه زنان در چرخه مدیریت بحران شهر تبریز و شناسایی موانع مشارکت آنان تدوین شده است. روش این پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی بوده که با بررسی اسناد بالادستی و مبانی نظری موجود، به واکاوی ساختارهای اجتماعی موثر بر بازتولید آسیب پذیری زنان در سوانح می پردازد. یافته های تحقیق حاکی از آن است که نادیده گرفتن توانمندی های زنان در مراحل پیشگیری و آمادگی، منجر به کاهش کارآمدی کلی سیستم مدیریت بحران در کلان شهر تبریز شده است. در نهایت، این مقاله با تاکید بر ضرورت تغییر نگاه به زنان از «گروه های آسیب پذیر» به «سرمایه های انسانی مدیریت بحران»، راهکارهایی را جهت ظرفیت سازی و جلب مشارکت نهادمند زنان در ساختار آمایش شهری و مدیریت شهری تبریز ارائه می دهد.

Keywords:

نقش زنان , مدیریت بحران , مشارکت زنان , شهر تبریز , تاب آوری شهری , آمایش اجتماعی