بررسی رابطه میان برنامه ریزی شهری و کارایی اقتصادی در مدیریت منابع مالی شهری

ادبیات اخیر در پیوند میان جغرافیا و اقتصاد سیاسی نشان می دهد که دولت های محلی در حال تجربه فرآیندی از «مالی سازی» هستند؛ بااین حال، مفهوم دقیق این فرایند همواره روشن نیست. به طور خاص، پرسش این است که چه بخش هایی از مدیریت شهری در حال مالی سازی هستند و نقش دولت های محلی در این روند چیست. این مقاله با تکیه بر تعریف «وایت ساید» از مالی سازی به پیش رانندگی دولت های محلی، که آن را فرآیندی درونی و تسهیل شده می داند، با رویکردی تحلیلی مقایسه ای و بر پایه مرور نظام مند ادبیات و تحلیل آماری داده های کشورها، به تبیین این روند می پردازد. یافته های پژوهش چهار مسیر اصلی را در مالی سازی مدیریت شهری شناسایی می کند: نخست، شهرداری ها از طریق خصوصی سازی خدمات عمومی، واگذاری فعالیت ها به بخش خصوصی و به کارگیری اصول مالی در برنامه ریزی کاربری زمین و توسعه شهری، زمینه مالی سازی دارایی ها و خدمات شهری را فراهم می کنند. دوم، آن ها از دارایی های خود به عنوان پشتوانه برای تامین مالی و وام گیری استفاده می کنند. سوم، شهرداری ها با بهره گیری از ابزارهای مالی مانند اوراق قرضه و مشتقات مالی، هزینه ها و ریسک های بدهی خود را مدیریت می نمایند. چهارم، در راستای افزایش کارایی اقتصادی در مدیریت منابع مالی شهری، سرمایه گذاری هایی انجام می دهند تا درآمد مالی جدیدی ایجاد کنند. این مطالعه با تمرکز بر کشورهای با درآمد بالا در اروپای غربی، دامنه جغرافیایی پژوهش های پیشین را که بیشتر بر ایالات متحده و بریتانیا متمرکز بوده اند، گسترش می دهد. در پایان، مقاله دو مسیر برای تحقیقات آینده پیشنهاد می کند: نخست، بررسی تطبیقی بین المللی درباره تاثیر ساختارهای نهادی و اقتصادی بر الگوهای مالی سازی در دولت های محلی؛ و دوم، تحلیل انتقادی تنش میان اهداف توسعه ای و ریسک های ناشی از مالی سازی در مدیریت شهری در جهت کاربرد این اهداف در کشورهای مانند ایران.

Keywords:

سرمایه گذاری مبتنی بر بدهی , مدیریت بدهی , سرمایه گذاری مالی , مالی سازی دولت محلی , خصوصی سازی , کارایی اقتصادی شهری , برنامه ریزی شهری