منطقه گرایی و معیارهای طراحی اقامتگاه بومگردی از نگاه کاربران (نمونه موردی: شهر سیرجان)

رشد تمایل به گردشگری بر پایه طبیعت و آشنایی با ویژگی های بومی و فرهنگی مناطق سبب توجه به معماری بومی گردیده تا از این طریق حس مکان، حس طبیعت و حس هویت بومی به گردشگران منتقل گردد. تجارب مطلوب در زمینه ساخت اقامتگاه های بومگردی، ضمن حفظ و پایداری ویژگی های بومی و زیست محیطی مناطق می تواند سبب رونق اقتصاد محلی گردد از این رو تحقیق حاضر ضمن شناخت و بررسی این عوامل به بررسی مولفه های خلق چنین فضایی در شهر سیرجان به عنوان نمونه موردی می پردازد. در این تحقیق پس از بررسی مولفه های طراحی اقامتگاه های بومگردی از خلال ادبیات موضوع از طریق مشارکت ۱۰۰ شهروند سیرجان به بررسی دیدگاه های آنان در خلق این فضاها پرداخته شده است. نتایج حاصل از تحقیق و پاسخ مشارکت کنندگان به پرسش های باز و بسته از طریق تحلیل محتوایی و کمی مورد بررسی قرار گرفته است. این نتایج حاکی از آن است که بادگیرهای متفاوت این شهر مهم ترین ویژگی جذاب و متفاوت این شهر و استفاده از الگوی یخچال دوقلوی آن جهت طراحی اقامتگاه بومگردی در این منطقه مطرح شده است. علاوه بر این، استفاده از آجر، فرم های سنتی و منحنی برای بازشوها، تزئینات آجرکاری، حیاط مرکزی، عناصر طبیعی و فضاهای نیمه باز نیز از عواملی بوده که به آن اشاره گردیده است. در مورد فعالیت های فضا نیز فعالیت هایی برای گذراندن اوقات فراغت، جشن ها و فرصت هایی برای تعاملات برای آشنایی با فرهنگ منطقه مطرح گردیده است.

Keywords:

اقامتگاه بوم گردی , گردشگری , منطقه گرایی , معماری بومی , سیرجان