باغچه های اشتراکی به مثابه ابزار تاب آوری شهری در مدیریت بحران های ژئوپلیتیکی طولانی مدت: مطالعه موردی کی یف (۱۴۰۱–۱۴۰۴/۲۰۲۲–۲۰۲۵)

Publish Year: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 61

This Paper With 9 Page And PDF Format Ready To Download

  • Certificate
  • من نویسنده این مقاله هستم

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این Paper:

شناسه ملی سند علمی:

UOT08_039

تاریخ نمایه سازی: 25 خرداد 1405

Abstract:

بحران ژئوپلیتیکی طولانی مدت کی یف (۱۴۰۱–۱۴۰۴ شمسی/فوریه ۲۰۲۲ تا دسامبر ۲۰۲۵ میلادی) بستری بی نظیر برای آزمون کارکرد واقعی باغچه های اشتراکی به مثابه ابزار تاب آوری چندبعدی شهری فراهم آورد. پژوهش حاضر با روش کتابخانه ای و تحلیل محتوای جهت دار (Directed Content Analysis) مبتنی بر چارچوب مفهومی یکپارچه تاب آوری اجتماعی-اکولوژیکی-روانی-اقتصادی به بررسی نظام مند ۸۷ سند و گزارش رسمی معتبر (شامل گزارش های UNDP Ukraine، Kyiv School of Economics، FAO، WFP، OSCE و Urban Garden Map Kyiv ۲۰۲۵) پرداخت و نقش ۴۸ باغچه اشتراکی فعال را در کلان شهر کی یف تحلیل کرد. یافته ها حاکی از آن است که پس از عبور از آستانه بحرانی ۹۰ روز، باغچه های اشتراکی به زیرساخت های راهبردی تاب آوری تبدیل شدند و به طور هم زمان سه کارکرد کلیدی را ایفا نمودند: ۱) تامین ۲۰ تا ۴۵ درصد نیاز غذایی خانوارهای عضو از طریق تولید بیش از ۶۲ تن محصول در سال های ۲۰۲۳–۲۰۲۴؛ ۲) حفظ و تقویت سرمایه اجتماعی پیوندی و پل زن در مواجهه با آوارگی داخلی بیش از ۶۰۰ هزار نفر؛ ۳) ایجاد فضای امن روانی-فضایی و کاهش ۳۵–۴۰ درصدی علائم استرس پس از سانحه (PTSD) در شرایط فقدان فضای عمومی امن. این نتایج با مطالعات یمن (World Bank, ۲۰۲۳)، غزه (UNRWA, ۲۰۲۴) و سارایوو (Maček, ۲۰۰۹) هم خوانی داشته و آستانه ۹۰ روز را به عنوان نقطه عطف گذار از کارکرد نمادین-روانی به کارکرد کالریک-درمانی تایید می کند. محدودیت اصلی پژوهش، اتکای صرف به داده های ثانویه به دلیل تداوم وضعیت جنگی بود که با مثلث سازی گسترده منابع جبران گردید. پیشنهادهای سیاستی شامل ارتقای باغچه های اشتراکی به «زیرساخت مدنی حفاظت شده»، ایجاد بانک بذر اضطراری منطقه ای و تعمیم مدل مدیریت جمعی کی یف به کلان شهرهای در معرض بحران طولانی مدت است. پیشنهادهای پژوهشی آتی نیز مطالعه طولی پس از آتش بس و پژوهش های تطبیقی در خاورمیانه را در بر می گیرد.

Authors

فرزاد محمدی

پژوهشگر پسادکتری گروه معماری و شهرسازی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران