نقش منظر پارک شهری در ارتقا امنیت و کاهش آسیب های اجتماعی

پارک های شهری بعنوان بخشی از فضاهای عمومی، نقش مهمی در کیفیت زندگی شهروندان دارند و به نوعی جزو حقوق اولیه آنان محسوب می شوند. رضایتمندی استفاده کنندگان از این فضاها، ارتباط مستقیم با کیفیت محیط و احساس امنیتی دارد که در هنگام حضور تجربه می کنند. نبود امنیت کافی، باعث کاهش استفاده اختیاری از پارک ها و کاهش پویایی اجتماعی این فضاها خواهد شد. هدف این پژوهش، بررسی نقش منظر پارک شهری در ارتقای امنیت اجتماعی و کاهش آسیب های اجتماعی است. روش تحقیق در مرحله نخست بر تحلیل اسنادی و تدوین ادبیات نظری مبتنی است و در مرحله بعد، با روش مشاهده و ثبت میدانی به بررسی پارک بهاران، واقع در محله وصفنارد منطقه ۱۷ تهران پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که استفاده از رویکرد CPTED نه تنها ابزاری برای پیشگیری از جرم از طریق طراحی محیطی است، بلکه می تواند تجربه حضور شهروندان در فضاهای شهری را دلپذیرتر و ایمن تر سازد. تقویت نظارت پذیری فضا، ارتقای خوانایی محیط و افزایش تعاملات اجتماعی، از جمله عواملی هستند که می توانند امنیت و نشاط اجتماعی را در ساعات مختلف شبانه روز تقویت کنند. در پایان، براساس نتایج پژوهش، مجموعه ای از راهکارهای طراحی منظر با رویکرد امنیت محور را ارائه دادیم تا پارک های شهری بتوانند نقش موثرتری در کاهش آسیب های اجتماعی و ارتقای امنیت عمومی ایفا کنند.

Keywords:

امنیت , آسیب های اجتماعی , CPTED , پارک شهری , فضاهای عمومی