طراحی بخش مسکونی محله کن با رویکرد ارتقا کیفیت محیط مسکونی

رشد سریع شهرنشینی و توسعه کالبدی شهرها در دهه های اخیر، در بسیاری از کشورها به ویژه کشورهای در حال توسعه، موجب کاهش شدید کیفیت محیط شهری و سکونتی شده است. این مسئله که از دهه ۱۹۷۰ میلادی در اسناد جهانی مانند کنفرانس هبیتت (۱۹۷۶) مورد توجه قرار گرفت، در ایران نیز پس از جهش جمعیتی و شهرنشینی دهه ۱۳۶۰ به بعد، به صورت حاد نمایان شد. نگرش کمیت گرا به تولید مسکن، تغییرات فرهنگی-اجتماعی و نوسازی های بی ضابطه، کیفیت محیط مسکونی را به حاشیه رانده است. محله کن در شمال غرب منطقه ۵ تهران، نمونه ای بارز از بافت روستایی الحاق شده به شهر است که با وجود برخورداری از بافت ارگانیک و هویت تاریخی، به دلیل تراکم بالای جمعیت، فرسودگی کالبدی، نوسازی های پراکنده و ناهماهنگ، کمبود فضای سبز و خدمات شهری، و گسست اجتماعی، از سطح پایینی از کیفیت محیط شهری و محیط مسکونی در ابعاد کالبدی، زیست محیطی، اقتصادی و اجتماعی برخوردار است. پژوهش حاضر با هدف شناسایی عوامل موثر بر افزایش کیفیت محیط مسکونی و ارائه راهبردهای ارتقای آن در محله کن انجام شده تا از این طریق به بهبود کیفیت زندگی و رضایت سکونتی ساکنان کمک کند. ازین رو مطالعه اسناد و پژوهش ها و تجارب موفق جهانی معیارهای مربوطه استخراج و در ادامه با برداشت های میدانی و تکمیل پرسشنامه ها جدول SWOT تدوین شده و به کمک روش QSPM تحلیل و بررسی صورت پذیرفت. یافته ها نشانگر این هستند که بایستی از زمینه های فرصت مند و دارای ظرفیت محدوده مورد مطالعه در جهت کاهش ضعف ها و معضلات آن استفاده نمود تا سطح کیفیت بالا رود.

Keywords:

محیط مسکونی , کیفیت , بافت روستایی الحاقی , کن