ارزیابی ابعاد فضای شهری با هدف ارتقای امنیت زنان (مطالعه موردی: محله دباغان قزوین)

امنیت به عنوان یکی از بنیادی ترین نیازهای انسانی، نقش تعیین کننده ای در کیفیت تجربه حضور زنان در فضاهای شهری دارد و شواهد متعدد نشان می دهد که زنان در مقایسه با مردان سطوح بالاتری از ترس و ناامنی را تجربه می کنند. محله دباغان قزوین، به عنوان بخشی از بافت تاریخی شهر، به دلیل ویژگی های کالبدی فرسوده، معابر تنگ، کمبود فضاهای گره ساز و ضعف نظارت محیطی، برای بسیاری از زنان محله فضایی ناآرام و محدودکننده محسوب می شود. این پژوهش از نوع کاربردی و با رویکرد کمی، به ارزیابی ابعاد کالبدی، اجتماعی، عملکردی و محیطی زیستی موثر بر امنیت زنان پرداخته است. روش گردآوری داده ها به صورت کتابخانه ای، اسنادی، مطالعات میدانی و توزیع پرسشنامه است. با توجه به جمعیت محله و بر اساس فرمول کوکران با ضریب اطمینان ۹۵%، تعداد حجم نمونه برابر با ۲۸۰ به دست آمده است و جهت تجزیه و تحلیل شاخص های مربوطه از نرم افزار SPSS و آماره تست تی استفاده شده است. نتایج نشان می دهد که کیفیت کالبدی پایین، نبود روشنایی مناسب، خلوتی برخی مسیرها، ضعف تعاملات اجتماعی و کمبود کاربری های فعال، بیشترین نقش را در کاهش احساس امنیت زنان داشته است. بر این اساس، راهبردهایی جهت تقویت زیرساخت های کالبدی، افزایش فعالیت پذیری و حضورپذیری فضا و ارتقای انسجام اجتماعی می تواند به طور مستقیم امنیت زنان را در بافت تاریخی محله دباغان بهبود بخشیده و زمینه احیای حیات شهری را فراهم سازد.

Keywords:

امنیت , امنیت زنان , فضای شهری , محله دباغان قزوین