اثربخشی آموزش ذهن آگاهی مبتنی بر تاب آوری بر خودکارآمدی رانندگی رانندگان مسافربر شهر قزوین

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش ذهن آگاهی مبتنی بر تاب آوری بر خودکارآمدی رانندگی در رانندگان مسافربر شهر قزوین بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی به همراه پیش آزمون- پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. به این منظور از میان کلیه رانندگان شهر قزوین، تعداد ۳۰ نفر (۱۵ نفر گروه آزمایش و ۱۵ نفر گروه کنترل) با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و مقیاس خودکارآمدی رانندگی آدلاید (ADSES) را تکمیل کردند. گروه آزمایش در هشت جلسه ۶۰ دقیقه ای به صورت گروهی و دو نوبت در هفته آموزش دیدند. اما گروه کنترل هیچ آموزشی نداشتند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل کواریانس استفاده شد. نتایج نشان داد که مداخله ذهن آگاهی مبتنی بر تاب آوری بر افزایش خودکارآمدی رانندگی موثر بوده و تغییرات در مرحله پیگیری یک ماهه پایدار باقی مانده است. بر اساس نتایج به دست آمده در این پژوهش، تدوین برنامه های آموزشی مرتبط با متغیرهای روانشناختی جهت ارتقاء خودکارآمدی رانندگی می تواند موثر باشد.

Keywords:

تاب آوری , ذهن آگاهی , خودکارآمدی رانندگی , رانندگان مسافربر