اثر تمرینات تکنیک الکساندر بر تعادل پویای بیماران مبتلا به پارکینسون

بیماری پارکینسون، به عنوان دومین بیماری نورودژنراتیو پس از آلزایمر، از جمله بیمارهایی است که روند پیشرونده ای دارد. بیماری پارکینسون با دژنراسیون نورون های دوپامینرژیک در جسم سیاه و در نتیجه کاهش سطح دوپامین در جسم مخطط مشخص می شود. کمبود دوپامین باعث اختلال در سیستم عصبی مرکزی می شود و سبب بروز اختلال در سیستم عصبی مرکزی و ظهور علائم حرکتی و غیر حرکتی می گردد. بیماری پارکینسون منجر به اختلال در دو مولفه اصلی کنترل وضعیت می شود یعنی جهت گیری و ثبات (حفظ تعادل) می شود که این امر خطر افتادن بیماران پارکینسون را افزایش داده و یکی از مشکلات عمده در میان مبتلایان محسوب می شود. این مطالعه با هدف بررسی اثر یک دوره تمرینات تکنیک الکساندر بر تعادل پویای بیماران مبتلا به پارکینسون انجام شد. در این پژوهش، ۳۰ بیمار مبتلا به پارکینسون با درجه ۱ تا ۲.۵ در مقیاس درجه بندی بیماری پارکینسون و در دامنه سنی ۶۵-۳۰ سال در استان اصفهان، به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۲ هفته، سه جلسه در هفته تحت تمرینات تکنیک الکساندر قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ گونه تمرینی دریافت نکرد. نتایج آزمون آماری نشان داد تمرینات تکنیک الکساندر تاثیر معناداری بر بهبود تعادل پویا (p=۰/۰۰۱) بیماران مبتلا به پارکینسون دارد. براساس یافته های این پژوهش، تمرینات تکنیک الکساندر اثر مثبتی بر تعادل پویا داشته و با توجه به اهمیت تعادل در زندگی روزمره بیماران پارکینسونی می تواند به عنوان یک روش توان بخشی موثر مورد استفاده قرار گیرد.

Keywords:

پارکینسون , تعادل پویا , تمرینات الکساندر , ورزش , اختلالات حرکتی