بررسی تاثیر تمرینات مقاومتی بر بیان ژن COX در بافت مغزی موش های مبتلا به پارکینسون

زمینه و هدف: اختلال عملکرد میتوکندری به ویژه کاهش عملکرد کمپلکس (IV) سیتوکروم c اکسیداز (COX)، جزء ویژگی های مولکولی بیماری پارکینسون است و به کاهش تولید ATP و افزایش استرس اکسیداتیو منجر می شود. اگرچه تمرینات هوازی و ترکیبی اثرات محافظتی نشان داده اند، نقش تمرینات مقاومتی در بازگرداندن یا افزایش بیان COX در بافت مغزی پارکینسونی کمتر بررسی شده است. هدف مطالعه حاضر بررسی اثر تمرین مقاومتی بر بیان ژن COX در سابستانشیا نیگرا و استریاتوم موش های مبتلا به پارکینسون القاشده با ۶-OHDA بود. مواد و روش ها: در این مطالعه ۳۰ موش ویستار در سه گروه کنترل سالم، پارکینسونی بدون تمرین و پارکینسونی با تمرین مقاومتی قرار گرفتند. پروتکل مقاومتی شامل بالا رفتن از نردبان یک متری با وزنه های متصل به دم (افزایش از ۵% به ۱۵% وزن بدن در طول ۸ هفته، سه ست × ۱۰ تکرار در هر جلسه، ۵ جلسه در هفته) بود. ۲۴ ساعت پس از آخرین جلسه بافت های سابستانشیا نیگرا و استریاتوم جدا و RNA استخراج و بیان نسبی COX با روش PCR انجام شد. تحلیل آماری شامل آزمون های نرمالیتی، آزمون ANOVA و آزمون تعقیبی بونفرونی بوده است. نتایج: القای پارکینسون با ۶-OHDA موجب کاهش معنی دار بیان COX در سابستانشیا نیگرا و استریاتوم شد (p ≤ ۰.۰۱). مداخله مقاومتی منجر به افزایش معنی دار بیان COX نسبت به گروه پارکینسونی بدون تمرین شد (p ≤ ۰.۰۵). نتیجه گیری: تمرین مقاومتی می تواند به عنوان یک مداخله غیردارویی اثربخش در افزایش بیان COX در نواحی کلیدی مغز آسیب دیده در مدل پارکینسون عمل کند و از این نظر گزینه ای مناسب برای ادغام در برنامه های توان بخشی عصبی مبتنی بر ورزش به شمار می آید. داده های حاضر پیشنهاد می کند تمرین مقاومتی، هرچند تحت تاثیر شدت و دوز تمرین، نقشی معنادار در بازیابی بخشی از نقص میتوکندریایی دارد.

Keywords:

پارکینسون , تمرین مقاومتی , COX , میتوکندری , ۶-OHDA