بررسی تاثیر تمرینات هوازی بر بیان ژن COX در بافت مغزی موش های مبتلا به پارکینسون

پارکینسون با نقص عملکرد میتوکندریایی و کاهش فعالیت کمپلکس های زنجیره انتقال الکترون، به ویژه کمپلکس (IV) سیتوکروم c اکسیداز (COX)، همراه است؛ کاهش عملکرد COX می تواند تولید ATP را مختل و استرس اکسیداتیو را افزایش دهد که در نهایت به آسیب پذیری نورون های دوپامینرژیک منجر می شود. تمرینات هوازی نشان داده اند که می توانند نشانگرهای بیوسنتز میتوکندریایی و عملکرد کمپلکس های تنفسی را در بافت های عصبی بهبود دهند، اما شواهد اختصاصی درباره تغییرات بیان COX در مدل های پارکینسون محدود و پراکنده است. در این مطالعه تجربی، ۳۰ موش نر ویستار ۸ هفته ای به صورت تصادفی در سه گروه قرار گرفتند: کنترل سالم، پارکینسونی بدون تمرین و پارکینسونی + تمرین هوازی. پارکینسون با تزریق یک طرفه ۶-OHDA به استریاتوم ایجاد شد. تمرین هوازی شامل دویدن روی تردمیل به مدت ۸ هفته، پنج جلسه در هفته با شدت ۱۰ تا ۱۵ متر بر دقیقه و مدت ۳۰ تا ۶۰ دقیقه بود. بیان ژن COX در سابستانشیا نیگرا و استریاتوم با روش qPCR اندازه گیری شد. داده ها با آزمون ANOVA دوطرفه و آزمون تعقیبی بونفرونی تحلیل شدند. القای پارکینسون موجب کاهش معنادار بیان COX شد (۰۱/۰ ≥ P). تمرین هوازی بیان COX را نسبت به گروه پارکینسونی بدون تمرین به طور معناداری افزایش داد (۰۵/۰ ≥ P). بااین حال، سطوح COX همچنان پایین تر از گروه تمرین ترکیبی بود. تمرین هوازی موجب بهبود قابل توجه عملکرد میتوکندریایی در مغز پارکینسونی شد. تمرینات هوازی می توانند اختلال عملکرد میتوکندریایی مرتبط با پارکینسون را از طریق افزایش بیان COX بهبود دهند (۰۵/۰ ≥ P). این نتایج نشان می دهد فعالیت هوازی ساختاریافته یک مداخله غیردارویی مفید برای تقویت سلامت میتوکندری در بیماران پارکینسون است.

Keywords:

بیماری پارکینسون , تمرین هوازی , COX , میتوکندری , ۶-OHDA