مروری بر نقش انرژی های تجدیدپذیر در کاهش آلودگی هوا و توسعه حکمرانی سبز در ایران

هدف و زمینه: آلودگی هوا یکی از چالش های جدی محیط زیست در جهان و در ایران است که آثار گسترده ای بر سلامت انسان و اکوسیستم ها دارد. با افزایش مصرف سوخت های فسیلی و رشد شهرنشینی، انتشار آلاینده ها و گازهای گلخانه ای روندی صعودی یافته است. ازاین رو، بهره گیری از انرژی های تجدیدپذیر به عنوان یکی از راهکارهای موثر برای کاهش آلودگی و دستیابی به توسعه پایدار مورد توجه قرار گرفته است. هدف این پژوهش، بررسی نقش انرژی های تجدیدپذیر در کاهش آلودگی هوا و ارتباط آن با مفهوم حکمرانی سبز در ایران است. روش کار: این پژوهش از نوع مطالعات مروری است که با جست وجو و بررسی منابع علمی معتبر در پایگاه های Google Scholar،SID و ScienceDirect انجام شد. در این مرور، مقالات منتشرشده بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۳ که به ارتباط انرژی های تجدیدپذیر و آلودگی هوا پرداخته بودند، مورد تحلیل و مقایسه قرار گرفتند. داده ها به صورت کیفی خلاصه و نتایج به طور تحلیلی ارائه شدند. یافته ها: مرور مطالعات نشان داد که استفاده از انرژی های تجدیدپذیر از جمله خورشیدی، بادی، آبی، زیست توده و زمین گرمایی، به کاهش انتشار گازهای گلخانه ای و ذرات معلق کمک می کند. همچنین، جایگزینی نیروگاه های فسیلی با منابع پاک موجب بهبود کیفیت هوا، صرفه جویی اقتصادی و افزایش امنیت انرژی می شود. در ایران، علی رغم پتانسیل بالای منابع طبیعی، سهم انرژی های تجدیدپذیر در تولید برق کمتر از یک درصد است که نشان دهنده نیاز به سیاست گذاری و حمایت موثرتر است. نتیجه گیری: گسترش انرژی های تجدیدپذیر می تواند نقش کلیدی در کاهش آلودگی هوا و بهبود شاخص های زیست محیطی ایفا کند. برای تحقق این هدف، توسعه زیرساخت های فنی، سرمایه گذاری پایدار، آموزش نیروی انسانی متخصص و تقویت سیاست های حمایتی ضروری است. حرکت به سمت انرژی های پاک نه تنها یک ضرورت زیست محیطی، بلکه پیش شرط دستیابی به حکمرانی سبز و توسعه پایدار در ایران به شمار می آید.

Keywords:

آلودگی هوا , انرژی های تجدیدپذیر , توسعه پایدار , حکمرانی سبز