اثربخشی درمان شناختی - رفتاری بر کاهش فرانگرانی و استرس ادراک شده در زنان مبتلا به صرع (بزرگ)

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر کاهش فرانگرانی و استرس ادراک شده در زنان مبتلا به صرع بزرگ انجام شد. این مطالعه به صورت نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و گروه کنترل طراحی شد. جامعه آماری شامل زنان مبتلا به صرع بزرگ مراجعه کننده به بیمارستان زهرای مرضیه (س) در سه ماهه چهارم سال ۱۴۰۳ بود که از میان آنها ۳۶ نفر به صورت در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل هر گروه (۱۸) نفر گمارده شدند. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه فرانگرانی ولز (۲۰۰۵) و استرس ادراک شده کوهن و همکاران (۱۹۸۳) بود. مداخله درمان شناختی رفتاری بر اساس پروتکل استاندارد رضائیان و همکاران (۱۳۹۳) طی ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای در طول چهار هفته اجرا شد. تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۳ نشان داد که درمان شناختی رفتاری به طور معناداری موجب کاهش فرانگرانی (حدود ۵۵ تا ۵۶ واحد) و استرس ادراک شده (حدود ۳۶ تا ۳۷ واحد) در گروه آزمایش شد. این نتایج بیانگر آن است که اصلاح افکار ناکارآمد از طریق درمان شناختی رفتاری نقش موثری در کاهش پیامدهای روان شناختی مرتبط با صرع در زنان دارد.

Keywords:

درمان شناختی - رفتاری , فرانگرانی , استرس ادراک شده , صرع (بزرگ)